Blog: Een beetje privacy graag!

Schuin tegenover mij in de schoolbanken van de zesde klas, zat mijn eerste jeugdliefde. Alleen wist ze dat toen nog niet. Zij had dezelfde initialen: EB gaat met EB. Kastanje bruine ogen en de rest weet ik niet meer goed. Tijd heelt én alle wonden, maar je vergeet ook een hoop.

Tijdens de geschiedenisles gebeurde het. De vriendin van EB gooide een briefje, door de klas en de meester had niets in de gaten. Met een rood hoofd zag de vriendin het briefje vlak voor mijn voeten terecht komen. Weliswaar EB, maar niet de EB voor wie het briefje bedoeld was. Nu moet u weten dat ik vlak daarvoor een briefje met daarop mijn liefdesverklaring in haar (naar mijn moeders eau de cologne geurende enveloppe) lade had gestopt.

Het was gelukt. Het briefje dat op de grond lag had daar vast mee te maken. De vriendin verleende haar goedkeuring, meidenvenijn bestond toen ook al, en er stond niets meer in de weg tussen EB en EB. Behalve de meester. Klaarblijkelijk trok iets zijn aandacht en draaide hij zich om. Nu was meester Hans een schat van een meester, mijn grote voorbeeld en inspirator voor mijn latere onderwijsloopbaan. Nu voltrok hij zonder enig spoor van mededogen het vonnis over hét briefje. Waar in stond dat EB met EB mocht gaan.

Meester Hans had waarschijnlijk een mindere middag, chagrijnig bukte hij zich en pakte het briefje op.

“Van wie is dit?”

Stilte.

“Ik vraag het nog 1 keer.”

“Van wie is dit?”

De dader gaf zich licht blozend aan.

Meester Hans vouwde het briefje open en las het voor aan de hele klas.

“Ik kan vanmiddag niet bij je komen spelen. Ik moet naar de tandarts.”

Stilte.

“Nou, als dit alles is dan gaan we maar weer verder.”

Privacy in die tijd bestond bij de gratie van de leraar. Facebook bestond nog niet en de schoolfoto was nog gewoon de schoolfoto.

Met EB en EB werd het toch nog wel wat.

Wat?

Een beetje privacy graag!

Edwin Borger

Gepubliceerd in Columns.