Dominica

DominicaNa drie weken op de Atlantische oceaan ben ik aangekomen op Dominica. Het is me daar helaas niet gelukt om goed genoeg internet te vinden om mijn blogje te versturen, gelukkig mocht ik hem nu, met hoge uitzondering, versturen via de sailmail, de mail die via de radio gaat. Op de Atlantische oceaan moest ik eerst best wel wennen aan het leven aan boord. De ene dag zeil ik het schip, de andere dag heb ik ‘gewoon’ school. School op een schip waar je boeken van tafel vliegen als je ze niet goed vast houd, waar je in december toch lekker in een korte broek zit, en in plaats van ijsvrij, dolfijnenvrij hebt. School die zelf zelf helemaal moet plannen en zelfstandig les hebt, met een paar docenten die altijd een vraag kunnen beantwoorden. Voor sommige mensen viel het best wel tegen om zich te kunnen concentreren op schoolwerk, gelukkig ging het bij mij heel goed en lig ik goed op mijn planning.

En toen kwam de kreet waar we allemaal toch wel een beetje op zaten te wachten: ‘land in zicht!’. Daar was Dominica, van veraf was al te zien dat het een heel groen eiland is, met palmbomen en een prachtig blauwe zee. Toen we de volgende dag in een busje zaten, op weg naar het startpunt voor een wandeltocht naar de boiling lakes was ik heel erg gelukkig. Ik kon alleen maar glimlachen. We zaten in zo’n klein busje met bloemetjesbekleding en reden over van die hobbelige wegen door een knal groen eiland, maar misschien kwam dat intense groen ook wel doordat we die kleur drie weken niet gezien hadden. De boiling lakes waren heel bijzonder, een meer waar damp vanaf komt en waar in het midden één grote bubbel zit. In één van de vertakkingen hebben we zelfs eitjes gekookt, en lekker gezwommen.

De volgende dag ben ik op bezoek geweest bij de rasta’s. Die mensen leven nog bijna helemaal zelfvoorzienend, qua eten in ieder geval, want ze hadden wel gewoon boxen waar muziek uit kwam. Ik heb heel leuk gepraat met een oudere man, met dreads tot halverwege zijn rug en een bandje met belletjes om zijn enkel. Hij werd door de anderen de bushdoctor genoemd, zei hij, en was ook een goede kok. We hebben eerst heerlijk gegeten, uit een kokosnoot, met een deel van een kokosnoot als lepel, het was een soort van prutje met bonen en kruiden en mango. Heerlijk! Hij vertelde van alles over zijn planten en kruiden en heeft toen we een door zijn groentetuin liepen een heleboel laten proeven en ruiken, als cacaobonen, pinda’s, tijm (maar dan tien keer zo groot als dat ik het thuis in de keuken heb staan), bananen en suikerriet. Ik vond het heel leuk dat hij van de planten ook de genezende werking vertelde. Ik vond het heel bijzonder om te zien hoe hij leefde, niet rijk maar heel gelukkig. Het huis was helemaal van hout, basic, maar mooi. Hij was heel trots op zijn bibliotheek, twee kasten met boeken over reizen en genezen. Ik denk dat wij in Nederland veel zouden kunnen leren van hoe ze daar leven, gelukkig en gezond.

We hebben nu de eerste scheepsovername achter de rug. Tijdens de scheepsovername heeft de bemanning van het schip niets te zeggen en varen wij, de leerlingen, het helemaal zelf. Van te voren kon je solliciteren voor bijvoorbeeld kapitein, stuurman, scheepskok of scheepsdokter. Tijdens de scheepsovername had ik keukendienst. Dus had ik twee vriendinnen van me als chef-kok, in plaats van Maurice, de kok. Het verliep allemaal heel soepel en we hebben heerlijk gegeten. Na de lunch riep de kapitein, niet de echte, maar één van de leerlingen die kapitein was geworden ons bij elkaar. Hij vond dat, als er hulp nodig was bij bijvoorbeeld het hijsen van een zeil, altijd dezelfde mensen opstaan om te gaan helpen, en sommigen gewoon niet komen helpen als je ze dat vraagt. Dat vond hij echt niet kunnen. Ik stond wel even te kijken van het leiderschap wat hij had, hij vertelde alles heel duidelijk en hoe hij het graag wilde verbeteren. Aan het einde van deze reis hoop ik dat ik ook zo mijn ideeën kan vertellen.

Nu zit ik weer op zee, op weg naar Suriname! We gaan daar dertien dagen wonen bij de indianen in het binnenland. Ik ben heel erg benieuwd hoe het leven daar is, en wat zij vinden van ons, Nederlanders. Ik heb er zin in!

Gepubliceerd in School at Sea.