Het laatste blogje voor Scholen met Succes

Ik ben weer thuis!! Ik zit dit nu ‘gewoon’ thuis te schrijven..

Een maand geleden zag ik mijn ouders en zusjes weer, voor het eerst sinds een half jaar! Ik kwam met de boot aan in IJmuiden. Die laatste ochtend op de boot was toch even best raar, ‘wow vanavond lig ik in m’n eigen bed!’ en ‘ahh!! straks zie ik je heel lang niet!!’ waren zinnen die je vaak voorbij hoorde komen. Na nog een beetje schoonmaken voeren we dan echt de sluis van IJmuiden door. Daar stonden mijn ouders, en die van 31 anderen. Een hele hoop knuffels en speeches later zat ik in de auto naar huis. Nederlandse verkeersborden, dropjes, stroopwafels en een heleboel verhalen in de auto.

Thuis is alles zo anders! Ik heb al een paar dagen achter elkaar gedoucht, gewoon omdat het kan. Ruim de tafel af, wat een werk, vier bordjes in de vaatwasser zetten (i.p.v. 40 bordjes afwassen). Ik heb ineens weer een klein zusje wat de hele tijd om me heen drentelt en net ben ik weer naar school geweest. Weer les van een leraar en mijn oude klasgenootjes! Het was heerlijk om weer op school te zijn en iedereen te zien. Een paar vriendinnen hadden zelfs taart voor me gebakken!

Thuiskomen was heerlijk, maar ik mis het leven op de boot ook wel weer een beetje hoor! Maar nu even lekker genieten van de ‘rust’.

Ik ben nu alweer een maand thuis. Alles is eigenlijk weer normaal geworden. Thuis heb ik weer als vanouds af en toe een ruzietje met mijn zusje en op school ben ik weer gewoon iemand in de klas. Niet meer die gene die op reis is geweest. Ik heb gewoon weer huiswerk, proefwerken en regen op de fiets naar school.

Ik vind het heerlijk om weer thuis te zijn, maar natuurlijk verlang ik af en toe weer terug naar de zee, en de leuke mensen op de boot.

Wat het meeste indruk op me heeft gemaakt deze reis, het is moeilijk om te kiezen uit al die dingen die ik heb beleefd, maar ik denk toch het leven aan boord van een schip. Het valt haast niet uit te leggen hoe het is als tijdens het pannenkoeken bakken de pan van de pit schuift en het beslag zich automatisch goed over de  pan verdeelt door de deining. Dat je ook op een schip van 40 meter lang iemand kwijt kan zijn. Dat je schoolboeken van tafel vliegen, en jijzelf in de armen valt van degene die toevallig naast je staat als er even een onverwachte grote golf komt. Dat je altijd met je vrienden bent, en tandenpoets-parties houdt op de gang, en zo kan ik nog wel even door gaan met dingen die ik absoluut niet aan zag komen.

Dit was alweer mijn laatste blogje! Ik hoop dat u heeft genoten van mijn verhalen. Ik ga nu weer verder met mijn leven thuis, maar met een heleboel geweldige ervaringen rijker. Ik zal zeker nog vaak terugdenken aan de reis die ik gemaakt heb, de Atlantische oceaan over op mijn vijftiende, mede mogelijk gemaakt door Scholen met Succes!

Gepubliceerd in School at Sea.